Cees Jan is al een paar jaar bezig met innerlijk werk. Zo deed hij 3 jaar geleden tijdens een mannenweekend een ceremonie met een zweethut. Het bracht hem veel en het opende hem. En er ontstond bij hem een verlangen de ervaring van de zweethut ook een keer samen te delen.
Tijdens de opleiding voor familieopstellingen en systemisch werk noemde Hylke de zweethut een mooie ceremoniële afsluiting van de opleiding.
Mijn eerste ervaring met een zweethut heb ik ervaren als intens en beklemmend. Precies het thema waar ik toen mee liep en dat nog niet helemaal doorhad….
We zitten met 25 mensen te dicht op elkaar, letterlijk beklemmend. Vooral dat voel ik. Ik wil meer ruimte, voel me heel naar. Fysiek lukt het wel, maar mijn hoofd vindt dat ik er uit moet. En zo spreek ik uit dat ik er uit wil. Hylke luistert goed en vraagt wat ik nodig heb om te blijven. En daar voel ik de woede en de onmacht die ik als kind zo vaak voelde. “Nu is het weer net zoals bij mijn moeder, moet ik weer blijven terwijl ik dat niet wil’, antwoord ik boos. Hij begrijpt mijn essentie en geeft mij nadrukkelijk de ruimte om zelf te beslissen dat ik er uit mag als ik dat wil. En ik ga er uit, met wisselende gevoelens. Vrijheid of falen? Dit gevoel blijft jaren aan mij kleven, want ik faal niet graag.
En zeven jaar later ga ik met Cees Jan mee, voor hem. Er is een weekend voor stellen. We nemen deel aan de zweethut ceremonie onder begeleiding van Jeroen en Wendy. Cees Jan kent hen van de eerdere ervaringen. Het is de eerste keer dat ik hem volg op zijn persoonlijke pad, dat voelt onwennig en fijn. Meestal ga ik hem voor en geef ik aan wat en wie fijn is om naartoe te gaan.
Mijn eerdere ‘nare’ ervaring komt weer bovendrijven. En de context van mijn ‘falen’ verandert. Ik ging er destijds uit omdat ik mijn eigen wil en plek wilde innemen. Dat had ik nodig. ‘Nee’ durven zeggen als ik iets niet wil, is daar geboren. Ik zeg nee zonder smoesjes en andere omtrekkende bewegingen, als ik ‘nee’ voel.
En wat gaat deze zweethut mij brengen? Vanuit welk verlangen en welke intentie ga ik het donker en de hitte in? Ik ben vooral nieuwsgierig naar de fysieke ervaring deze keer. In mijn herinnering was het buitengewoon onaangenaam.
Mentaal en energetisch voelt het nu wel goed in mij. We gaan de ceremonie in met het opbouwen van de hut en het vuur. Samen met de andere deelnemers, zes stellen, gaan we houtzagen, het geraamte van de hut bekleden met vier lagen wollen dekens, en als laatste hak ik de kleine houtjes om het vuur aan te krijgen. Zo leren we elkaar ook een beetje kennen.
Tijdens het houtjes hakken gaat het mis. Na tientallen houtjes op het hakblok te hebben geslagen wil ik het laatste houtje vasthouden en van boven af met de bijl splitsen. Ik sla niet op het houtje maar op mijn wijsvinger. Schrik, pijn en veel bloed brengen mij snel naar het ziekenhuis. Cees Jan is mee en de schade valt gelukkig ook mee. De wond hoeft niet te worden gehecht, wel krijg ik een tetanus injectie.
Als we terug gaan voelt de schrik groot, mijn lijf voelt heel instabiel en ik keer helemaal naar binnen. Kirsten, een mededeelneemster noemt dat ik mag ‘uitschrikken’. Een mooi nieuw woord. Na het in de kring uitspreken van de intentie waarmee we de zweethut straks ingaan ga ik uitschrikken. De intentie die ik uitspreek vanuit mijn intuïtie is, besef ik later, dezelfde als zeven jaar geleden. ‘In een diepere laag wil ik nog meer in mijn kern blijven en van daaruit mijn waarheid spreken’.
Een uur later ga ik stil (in mijn kern) en geheel naar binnen gekeerd de zweethut in. Zonder twijfel, ik ga dit voor mijzelf doen en niet meer voor Cees Jan. Wel met Cees Jan, en dat voelt heel fijn. Dit wordt mijn reis naar de diepere laag in mij…
De begeleiding van Jeroen is fijn en gaat ook een beetje langs mij heen. Ik ervaar geen pijntjes, geen diepe blokkades. Ik ben in overgave in het donker en in de hitte. Stil en gecentreerd ben ik aanwezig in het donker. De grond is koel en de warmte die als een warme deken van boven op mij daalt, is goed te dragen. Na de tweede ronde moet ik er toch even uit. Mijn vinger bloed en steekt. Even daarbij aanwezig zijn en in verbinding zijn met mijzelf, waar de derde ronde over gaat, is ook goed. De vierde ronde wil ik terug de zweethut in en rond de fase van de wedergeboorte voldaan af. Mijn hoofd is leeg en ik voel mij diep van binnen, in mijn kern, stevig en gecentreerd. Er is ruimte voor een nieuw begin.
‘Een zweethut is een sjamanistische ceremonie, die naar verluid, is ontstaan bij de Lakota indianen. De mannen gingen na oorlogshandelingen zichzelf reinigen in een langdurige zweethut sessie. Zo konden zij zich samen ontdoen van het opgelopen verdriet en trauma. Ook wordt genoemd dat ze vanuit het donker weer opnieuw geboren konden worden. Hierna konden de mannen weer echt in contact komen met de vrouwen en de kinderen.
Nu, hier in het westen, doorlopen we de ceremonie in een korter tijdsbestek, in de hut in vier delen. Vanuit de vier richtingen, aankomen en fysiek landen (reiniging), mentaal en emotioneel op een diepere laag voelen en delen (heling), in stilte met jezelf zijn (verbinding) en de wedergeboorte met nog iets meer hitte en stoom.’
Wil jij verandering? Je komt niet tot volle bloei in de liefde, je relatie, werk of zijn er andere zaken en die jou belemmeren.
Dan kan ik je verder helpen…
Als jij je wilt ontplooien en wilt ontdekken hoe je bewuster en veerkrachtiger kunt leven, dan zoek ik graag met jou naar de antwoorden die al in jou aanwezig zijn.
Je hoeft het niet alleen te doen, ik loop graag een stukje met je mee.
Ik ontmoet je graag, Mariëlle